"EiRiNi" ὑμῖν...

...είναι πολιτισμός.

2012-06-03T00:39:00.001+03:00

"Τι; Πάλι να γυρίσουμε στη βαρετήν Ιθάκη,

στις μίζερες τις έγνοιες μας και τις φτηνές χαρές μας;"

Ουράνης

Το να πετάς το επικυρωμένο εισιτήριο στο καλάθι αχρήστων είναι πολιτισμός.
Το να μη επιχειρείς στάση ή στάθμευση στη διάβαση είναι πολιτισμός.
Το να μην παρκάρεις στις ράμπες αναπήρων είναι πολιτισμός.
Η τήρηση των ωρών κοινής ησυχίας είναι πολιτισμός. (Κατά τη θερινή περίοδο (1/4-30/9) από 15:00 έως 17:30 και από 23:00. έως 07:00. Κατά τη χειμερινή περίοδο (1/10-31/5) από 15:30 έως 17:30 και από 22:00 έως 07:30.).
Ο στίχος ενός ποιητή γραμμένος στον τοίχο είναι πολιτισμός. (Δίχως ιδεολογικές σφραγίδες).
Η αναμονή στη σειρά σου είναι πολιτισμός.
Το να δεχτεί ο καθηγητής ως σωστές απαντήσεις των μαθητών του κάποιες που δε συμβαδίζουν με τις απόψεις του, αλλά είναι τεκμηριωμένες ορθά, είναι πολιτισμός.
Το να ζητήσεις συγγνώμη είναι πολιτισμός.
Η ησυχία στο μάθημα ή τη βιβλιοθήκη είναι πολιτισμός.
Η συνεργασία είναι πολιτισμός.
Το να ξέρεις να αρνείσαι ευγενικά είναι πολιτισμός.
Το να κατανοείς την άρνηση του άλλου είναι πολιτισμός.
Ο εθελοντισμός είναι πολιτισμός. (Κι ας τον θεωρούν κοροϊδία στις μέρες μας).
Το διακριτικό και έξυπνο φλερτ είναι πολιτισμός. (αρκεί να μη μείνει για πάντα διακριτικό. χαχαχα.).
Η χρήση ποδηλάτου είναι πολιτισμός.
Το να μη μιλάς, μέσα στα ΜΜΜ, με τις ώρες στο κινητό είναι πολιτισμός.
Το να μην κρίνεις τους ανθρώπους από το επάγγελμά τους είναι πολιτισμός.

Πολιτισμός είναι η συνειδητοποίηση ότι σε αυτόν τον κόσμο δε ζούμε μόνοι, δεν περιστρέφονται όλα γύρω μας, υπάρχουν κανόνες που όσο περίεργο κι αν ακούγεται, ισχύουν και για μένα, και για σένα και για όλους. Να σε προλάβω λέγοντας, πως το ότι κάποιοι δεν τους τηρούν δε σε δικαιολογεί να κάνεις το ίδιο ούτε και σε δικαιώνει!

"Take me to the magic of the moment

On a glory night

Where the children of tomorrow dream away

in the wind of change"

Εδώ είμαστε, Άλς!

2012-05-30T22:17:00.000+03:00

"Πρέπει πρῶτα μέ δύναμη νά συλλάβει ὁ νοῦς κι ἔπειτα ἡ καρδιά θερμά νά αἰσθανθεῖ ὅ,τι ὁ νοῦς ἐσυνέλαβε"

Δ.Σολωμός

Είναι στιγμές που νιώθεις αληθινή αυτοπεποίθηση. Τόση που μάλλον ρέει από την καρδιά και ξεχειλίζει από το βλέμμα σου. Για να πείσεις αρκεί να την τιθασεύσεις, να συγκροτήσεις τη δύναμη της ψυχής σου που σε βοηθάει να σε πιστέψεις και να βρεις τις καλύτερες λέξεις, τις απλές, τις κατανοητές.

Ένας τρόπος να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, λένε οι πολλοί, είναι να τους αντιμετωπίσεις.
Ήταν όμορφο το μάθημα. Το αγάπησα από την αρχή (σχετικό με τη λογοτεχνία, βλέπεις). Ενδιαφέρων και ο καθηγητής, κατανοητός, με απόλυτη μεταδοτικότητα. Ήταν αγχωτικός ο τρόπος οργάνωσης του μαθήματος όμως. Περίεργος και πρωτόγνωρος. Φόβος και σιωπή κυριαρχούσε.
Ήταν εκείνη η ερώτηση όμως κι έπειτα η επόμενη και η άλλη που κάτι άλλαξε μέσα μου και σε μερικούς ακόμη. Ήταν που θύμιζε κάτι από σχολείο το κλίμα και κάτι από την ανώτατη εκπαίδευση. Κάπως έτσι με έσπρωξα να εκφέρω την άποψή μου.
Και ήταν εκείνη η στιγμή η απερίγραπτη, που η λύση του γρίφου ήρθε από σένα Αλς!
"Ακούσατε τη συνάδελφο; Αυτή είναι η απάντηση. Αν δεν την ακούσατε, χάσατε.".
Δεν έχω σκοπό να με παινέψω παρά μόνο να σας πω πως είναι να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου, τους δισταγμούς. Και κάπως έτσι απομυθοποιείς τα πρόσωπα και τα θαυμάζεις. Αυτή την αυστηρή φιγούρα, την απαιτητική, που απ' ό,τι φάνηκε, ξέρει και να επαινεί, τόσο απλά, τόσο ξαφνικά, όταν οι απόψεις είναι ώριμες και δουλεμένες -όσο μπορούν να είναι μέσα σε λίγο μόνο χρόνο επεξεργασίας. Και πιστέψτε με ήταν μαγικό! Γιατί όλες οι απόψεις που ακούγονταν από μέρους μας, σε κάθε ερώτημα έμοιαζαν τόσο πειστικες! Είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ως τώρα 3ωρα που έχω ζήσει στο Πανεπιστήμιο.

Και είναι εκείνη η στιγμή, η παράξενη, που νιώθεις ότι "εδώ είμαστε τελικά!". Αποχωρεί μόνη της κάθε αμφιβολία. Εδώ είμαστε. Γι' αυτό ακριβώς που πάλεψα 3 χρόνια πριν...
Καλά το πάμε, Άλς, νομίζω! :)

ΥΓ: Και το παραπάνω αποτελεί εφαρμογή του "project" μου: "ανακάλυψε τις ομορφιές στα πιο απλά". :D

"Όλα είναι ίδια αν δε τ' αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας"

Αμφιβολίες

2012-05-28T00:49:00.000+03:00

Μανιασμένες αμφιβολίες

μυαλού παιδιαρίσματα ψεύτικα με μια δόση αλήθειας.

Μικρές φυλακές των πιο μεγάλων πραγμάτων.

Σωροί φόβων στοιβαγμένοι στο στήθος,

της ανάσας μυστικές σιωπές.

Αντίμαχες ελπίδων,

αμαρτύρητων επιθυμιών.

Στον κόσμο της αληθοφάνειας

τεχνάσματα φτηνά

σε σκορπισμένους εγωισμούς.

Πρωτόνια φορτισμένα δικαιολογίες

κι άλλοτε ηλεκτρόνια σκυθρωπά.

Πρόσημα αριθμών θετικά, αρνητικά,

ποτέ δε μηδενίζουν.

Λίγο ανομολόγητο "είναι"

στο "φαίνεσθαι" των καιρών...

2012-05-27T13:52:00.000+03:00

Λίγα χρόνια πριν ένας αγαπημένος καθηγητής μου είπε πως θα ακούσω πολλές γνώμες μα εγώ θα αποφασίσω την κατάλληλη, αρκεί να είμαι ευχαριστημένη. Ισχύει εν τέλει, και στη ζωή.

Είναι από εκείνες τις Κυριακές που συγχρονισμένα όλη η πόλη σωπαίνει για να ακουστεί μονάχα η βροχή. Οι δρόμοι θυμίζουν κάτι από χειμώνα ή μάλλον δε θυμίζουν τίποτα από άνοιξη. Οι στοές φέρνουν άλλη εποχή στο μυαλό και οι δρόμοι μοιάζουν ξένη ομορφιά.
Τους βαδίζω και σκέφτομαι πόσα ο διάλογος μπορεί να σώσει. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους, είπα στην προηγούμενη ανάρτηση. Και μερικές φορές δε με νοιάζει αλλά όταν πρόκειται για τους Ξεχωριστούς μου η αδιαφορία δε λύνει τις διαφορές, δε φροντίζει τις απορίες!
Τόσα λάθη στο παρελθόν που δεν τα ξέρεις γιατί κανείς από αυτούς που έφυγαν δεν τα συζήτησε μαζί σου. Λάθη δικά σου ή των άλλων, δεν μπορείς ακόμη να καταλάβεις. Αλλά τώρα είσαι εδώ. Μάθε να ρωτάς, να απαντάς. Μην ακούς τους άλλους. Είναι καλές οι συμβουλές, μα να σε επηρεάζουν λίγο, γιατί εσύ ξέρεις περισσότερο από όλους το σωστό!

Κάπως έτσι νιώθω τυχερή, αφού έχω ακόμη Ανθρώπους στη ζωή μου...

Να χαμογελάτε συχνά...

Στο Διδυμάκι.....

2012-05-25T23:44:00.000+03:00

"«ἀνεξήγητο

δὲν καταλαβαίνω τοὺς ἀνθρώπους

ὅσο καὶ νὰ παίζουν μὲ τὰ χρώματα

εἶναι ὅλοι τους μαῦροι»."

Γ. Σεφέρης

(Ξέρω πως άλλα είπα στην προηγούμενη ανάρτηση και άλλα θα πω τώρα.)

Δίδυμέ μου, έχεις δίκιο που λες πως φοβάσαι να χαρείς γιατί μπορεί κάτι κακό να ακολουθήσει. Πάντα έρχεται το κλάμα μετά τη χαρά, αδερφέ μου. Είναι νόμος.

Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους!
Και νιώθω ανήμπορη που δεν ξέρω πως να τους βοηθήσω.
Γιατί είναι τόσο περίεργοι οι άνθρωποι, Διδυμάκι μου; Ποιος καημός τους βασανίζει τόσο που δεν μπορούν να τον μοιραστούν; Πώς χάνεται έτσι το χαμόγελο; Πώς μένεις να τους κοιτάζεις αδύναμος και τόσο μικρός μπροστά στο χάος της ψυχής τους; Ένα χάος που οι ίδιοι δεν αναγνωρίζουν, πώς να το παλέψεις εσύ;
Πώς βουλιάζουν μέσα τους και δε σε κοιτάζουν πια στα μάτια; Σε αφήνουν μόνο μέσα σε τόσο κόσμο που δε χαμογελά, που δε σε καταλαβαίνει.

Φοβάμαι πως δε θα καταλάβω ποτέ τους ανθρώπους. Πώς να βοηθήσεις όταν ούτε οι ίδιοι ξέρουν; Και αυτοί οι λυγμοί που μου πιέζουν το στήθος κι έπειτα το λαίμο, την ανάσα... Είναι που νοιάζομαι ακόμη για τους άλλους. Μα αυτοί δεν είναι άλλοι, είναι οι Λίγοι μου! Και ο πιο μεγάλος φόβος μου είναι ότι υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω πως να τους βοηθήσω...
Μια αγκαλιά σου θα ήθελα σήμερα Δίδυμέ μου.
Και μετά μου λες ότι δεν επικοινωνούμε μυστικά. Και όταν στο λέω γελάς. Και το μήνυμά σου που ήρθε στα δάκρυά μου; Ψέματα σου είπα ότι δε συμβαίνει τίποτα. Η βραδιά που τόσο περίμενες δεν πρέπει να χαλάσει.
Πόσο μου λείπεις.......

Μικρές διαπιστώσεις

2012-05-25T16:07:00.001+03:00

Είμαι σίγουρη πως αυτές οι δυο μέρες που βαδίζουν ήρεμα είναι επειδή είδα στον ύπνο μου τα μάτια της μαμάς μου. Πώς αλλιώς; Αφού βγήκε το πρόγραμμα της εξεταστικής και με βολεύει αρκετά. Οι τηγανίτες μου έχουν επιτυχία. Και το πιο δύσκολο μάθημα (ως τώρα) το καταλαβαίνω και το διαβάζω με λίγο μεράκι παραπάνω!
Είναι τα μικρά, τα καθημερινά που σου φέγγουν τον κόσμο. Ακόμη και τώρα που είναι γκρίζος, που δε θυμίζει άνοιξη. Μάλλον ο κόσμος θα αργήσει να μυρίσει άνοιξη ξανά.

--Είναι αυτή η ηρεμία που νιώθω μέσα μου τελευταία ανά διαστήματα. Σα μια κάποια ανακωχή με όλους εκεί έξω, ακόμη κι αν κάποιοι συνεχίζουν να με μάχονται. Όχι παράδοση, ούτε παραίτηση. Αρχίζω να δέχομαι και να κατανοώ ότι οι άνθρωποι έχουν τα προβλήματά τους, τις εμπειρίες τους και αυτή την άτιμη χημεία που μερικές φορές δεν ταιριάζει με τη δική σου. Μάταια θα προσπαθήσεις να κολλήσεις, μάταιο και αν θελήσεις να επιτεθείς!
--Τώρα εν τέλει, νομίζω πως καταλαβαίνω ότι οι φίλοι μένουν φίλοι (κάποιοι φεύγουν. δεν ξέρω το γιατί. δε θα το μάθω.) μα οι δεσμοί χαλαρώνουν κι άλλοτε σφίγγουν ανάλογα με τη διάθεση και ίσως τον καιρό που περνάει. Και πώς να τους αδικήσεις τους ανθρώπους για τη συμπεριφορά τους αφού είσαι ένας από αυτούς; Είναι από τα ανεξήγητα της ζωής αυτής. Συχνά με κουράζει....
--Έπειτα, ένιωσα ότι κάποτε ερμήνευσα λάθος τους γύρω, γι' αυτό αποφάσισα να σταματήσω τις εις βάθος ερμηνείες. Είναι μόνο για τη λογοτεχνία χρήσιμες. Μα κι εκεί όσο αναλύεις εξατμίζεται το μυστήριο, έτσι και με τους ανθρώπους. Είτε η ερμηνεία είναι καλή είτε όχι το αποτέλεσμα είναι αμφιβολία. Ίσως καλύτερα να παίρνεις από τον καθένα ό,τι σου δίνει, αφού πρώτα δεις αν σου "ταιριάζει". Και προς Θεού, μη φοβηθείς να απορρίψεις!

Νιώθω πως μπορεί οι λεπτομέρειες να κάνουν τη διαφορά αλλά αν τις αναλύσεις υπερβολικά θα σου κάνουν διάφορα!
Όλοι έχουμε έρθει για ένα σκοπό και ό,τι κάνει ο καθένας για την ψυχή του το κάνει!

Σας φιλώ! Και σε παρακαλώ, κάνε μου τη χάρη να βρεις μέσα στα μικρά την ομορφιά!
Θα προσπαθήσω και γω!

ΥΓ: Ίσως κάπου στα παραπάνω να διακρίνατε λίγες στάλες θλίψης. Μα όπως και να 'χει ορισμένα πράγματα στη ζωή δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε και ένα από αυτά είναι οι άνθρωποι. Οι τόσο ανεξήγητοι Εμείς!

"Oh written in the stars
A million miles away
A message to the main
Ooooh
Seasons come and go
But I will never change
And I'm on my way"

Σταθερά επιταχυνόμενος χρόνος...

2012-05-22T01:17:00.000+03:00

Άρχισαν και οι Πανελλαδικές. Και λες, Άλς, το έχω περάσει κι εγώ. Χαμογελάς που τα θυμάμαι όλα σχεδόν αψεγάδιαστα κι αγαπημένα. Και είσαι τώρα εδώ. Πάνω από κάτι βιβλία που δεν καταλαβαίνεις αλλά για να το επέλεξες δε θα έχεις κάνει λάθος! Και κοιτάζεις αυτή την πόλη που σου μοιάζει τελικά κάπου. Τα βήματά σου στους δρόμους της, το βλέμμα σου στις ομορφιές της, οι ανάσες σου στις εποχές της. Να τις "χορτάσεις". Γιατί λες, κοίτα ήρθαν πάλι οι Πανελλαδικές και συ σε λίγο φεύγεις από εδώ. Τόσο γρήγορα. Άφταστος ο χρόνος! Μπερδεμένος με γέλια, μπλεγμένος στις αγωνίες. Καραδοκεί η επιτάχυνση στη γωνία...
Έλα, γύρνα πάλι τα μάτια στο βιβλίο, μήπως μπορέσεις να καταλάβεις κάτι από τον Αριστοφάνη, γιατί κάθε στιγμή είσαι μπροστά σε άλλες εμπειρίες...

2012-05-20T02:16:00.000+03:00

Κάποτε με βλέπω να απομακρύνομαι από τα όνειρά μου.
Άλλοτε να κινούμε αφηρημένα.
Είναι όλα εμπειρίες.
Είναι κάτι μάτια που χαμογελώ αληθινά, χαμένη μέσα τους.
Είναι ένας άνθρωπος που μου θυμίζει κάτι από θάλασσα.
Υπάρχει κι άλλος ένας που μοιάζει στα φεγγάρια τα καλοκαιρινά.
Υπάρχουν νύχτες μοναξιάς μέσα σε κόσμο.
Έχω μετρήσει μερικές αγκαλιές που αντάλλαξα.
Θυμάμαι καιρό και κάτι βλέμματα.
Κάποτε κρύβω τα δάκρυα για να στηρίξω Εκείνους.
Υπάρχουν ίσως, τελικά, στόχοι που δεν πραγματοποιούνται.
Υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι οι άνθρωποι αλλάζουν, μα θα απογοητευτούν.
Είναι κάποιοι που φύτεψαν τα σκοτάδια όλων των νυχτών μέσα τους.
Είναι ένας Άνθρωπος που μπορώ να εμπιστευτώ περισσότερο από άλλους.
Κάποτε αμφιβάλλω για όσα γίνονται για κάποιο λόγο.
Στιγμές αγαπώ τη σιωπή.
Είναι κάτι χαμόγελα αυθόρμητα. Τα πιο όμορφα.
Μπορούν τα βράδια δίχως αστέρια να είναι μαγικά.
Κάποτε ίσως συμβιβαστούμε.
Κάποτε ίσως ρισκάρουμε. Τα πάντα.
Στιγμές η απογοήτευση νικά και μετά η αδράνεια.
Υπάρχει ο νόμος της ώθησης όσο υπάρχει πίστη.
Είναι κάποιοι που ξέρουν να αγαπούν τους άλλους ή τον εαυτό τους πιο πολύ.
Είναι αυτή η αξιοπρέπεια σε κάποιους, που αλλάζει ανάλογα με τους καιρούς.
Υπάρχουν σκέψεις που δεν ταιριάζουν με τις λέξεις.
Κάποτε μοιάζουν μεταξύ τους οι στιγμές και ποτέ δεν είναι ίδιες.
Είναι που ο χρόνος δεν γιατρεύει απλά ναρκώνει.
Είναι φορές που μόνο όταν γράψω μπορώ να ηρεμήσω. Κι άλλες εξαντλούμαι.
Υπάρχουν τρόποι να μη δυσκολεύουμε τη ζωή μας.
Είναι τα δεδομένα που χάνονται συχνά στα αζήτητα.
Υπάρχουν στίχοι που αντανακλούν πρόσωπα. Κάποτε και στιγμές.
Είναι λίγοι που διαβάζουν στο βλέμμα του "φαίνεσθαι" το "είναι" μου.
Είναι δρόμοι λαθεμένοι για πολλούς μα καμιά φορά τους ακολουθώ.
Υπάρχουν κάτι "πιστεύω" μου που πολλοί δεν τα πιστεύουν και δε με νοιάζει.
Είναι κάτι "πρέπει" τους που δεν καταλαβαίνω.
Είναι στιγμές που δε με νοιάζει χωρίς να ξέρω το γιατί. Δεν το αναζητώ.
Κάποτε χάνομαι σε αοριστίες κυνηγώντας τα συγκεκριμένα.
Κάποτε όλα είναι φανερά χωρίς ποτέ μας να τα πούμε.
Υπάρχει πάντοτε λίγη ομορφιά σε όλη την ασχήμια που σε πολεμά κατά καιρούς.

ΥΓ: Καλές επιτυχίες σε όσους δίνουν Πανελλαδικές από αύριο! Καλή δύναμη!!! Είναι ωραία εμπειρία κατα τ' άλλα!

Υπομονή

2012-05-18T01:05:00.000+03:00

Όρκοι ματιασμένοι προς το παρόν. Ενα παρόν λειψό και μόνο, σκέτο και μερικές φορές λίγο άγευστο με μερικές κουταλιές απουσίας παραπάνω.
Και μια ζωή που όλο απλώνει και δεν ξέρεις που θα σε φέρει (αν σε φέρει ή με φέρει).
Σιωπηλή πίστη.
Είναι που έχω και τόσα να πω, μικρά, καθημερινά ή πιο σημαντικά, σκέψεις και λέξεις κάποτε εύκολα σου μοίραζα. Τώρα σιγά σιγά όλα μούδιασαν μέσα και έξω. Ίσως να έχουν και μια τάση προς την αλλαγή. Ίσως να μη ξέρω και τι να ρωτήσω μετά.
Δε με νοιάζει και με πείθω
Λίγο πιο καθαρός ορίζοντας, σε κάποιες γωνιές μονάχα τον θολώνουν ξεχασμένα "γιατί".
Μα δε νοιάζομαι, μη νοιάζεσαι και συ. Θα νοιαστούμε όταν θα έρθει...
Υπομονή, Καληνύχτα!

Ένα όνομα χίλιες λέξεις!

2012-05-16T16:01:00.002+03:00

Όταν ακούσατε το όνομα του νέου πρωθυπουργού δεν αναρωτηθήκατε "ποιος μας κάνει πλάκα;".
Και για όσους δεν το έχουν μάθει ακόμη το όνομα αυτού Παναγιώτης Πικραμένος! Εστιάζουμε στο επίθετο, παρακαλώ.
Ατιμούτσικα, ξέρω γιατί τα κάνετε όλα αυτά! Σου λέει, αφού δεν έδωσαν αυτοδυναμία σε κανένα κόμμα σημαίνει πως δεν τους εκφράζουμε. Τώρα όμως δεν μπορούν να μας φέρουν αντιρρήσεις! Το επίθετο του κ. Πικραμένου εκφράζει νομίζω, τον κάθε Έλληνα ξεχωριστά και όλους μαζί επίσης!

Σας ευχαριστούμε που μας σκεφτήκατε!

Α! μην ξεχάσω. Στις 17/6 οι εκλογές! Η τομή της εξεταστικής!
Να πω τη μαμά να σβήσουμε κεράκια φέτος που θα είμαι! 5-6 μέρες μπροστά, 5-6 πίσω, από καθόλου, καλά θα είναι!

ΥΓ1: Δεν τον ξέρω τον κύριο πάντως, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων!
ΥΓ2: Δείτε τη φωτογραφία:
y(x)= 2x όπου y= ουτοπία, x= βήματα

Και αυτό το όμορφο παλιό τραγουδάκι τους στίχους του οποίου δεν καταλαβαίνω απόλυτα αλλά ακούγεται αισιόδοξο!

Κοινωνικά δίκτυα

2012-05-15T21:57:00.001+03:00

Πατάω το delete στο άλμπουμ με τις φωτογραφίες! Δε γίνεται να τις σβήνω μία μία κάθε φορά που ο καιρός περνάει. Πολύ απλά δε θα τις "ανεβάζω"! Και γιατί να ανεβάζεις φωτογραφίες; Γιατί να κοινοποιείς την παρουσία σου στο τάδε μέρος; Χμ... Ναι στην αρχή ενθουσιάζεσαι με αυτά τα κολπάκια αλλά μετά βαριέσαι και ύστερα αρχίζεις να αναρωτιέσαι αυτά τα προαναφερόμενα "γιατί". Τρόπος επικοινωνίας είναι το κοινωνικό δίκτυο όχι αφορμή για κουτσομπολιό!
Delete στις φωτογραφίες λοιπόν, μέρα Τρίτη, καθόλου τυχαία γιατί είναι η πιο αγχωτική της εβδομάδας κάθε φορά. Μπλέκουμε μέσα στην τάξη με κάτι αριθμούς που εκείνος μοιράζει τυχαία και αν σε πετύχουν.... Άλλο θέμα αυτό. Αποφάσισα όμως, ότι δε χρειάζεται να δυσκολεύουμε τη ζωή μας με πολλές σκέψεις που μας κλέβουν τον χρόνο! Ξεκινάω από τα πιο απλά και συνεχίζω να διαγράφω........

Σας αφήνω με αυτές τις πολύ σοβαρές σκέψεις εν όψει εκλογών. Όχι των αυριανών φοιτητικών! Εξάλλου δε με ενδιαφέρουν ιδιαιτέρως! Για τις 17 του Ιούνη λέω! Κάτι τέτοιο άκουσα; Κάπου εκεί στη μέση της εξεταστικής; Ή στις 10; στην αρχή; Ναι αλλά αποφασίστε χρυσά μου, γιατί άρχισα και διάβασμα.... Να προτείνω; Στις 10 καλύτερα!

Η μαμά μας !

2012-05-12T17:35:00.001+03:00

Είναι λίγο αυτές οι ανοιξιάτικες κραυγές του ουρανού που προσπαθούν να μας τρομάξουν, αλλά πώς να πτοηθείς με τόσο χρώμα τριγύρω;
Είναι και λίγες αμφιβολίες που σε σκουντάνε το μυαλό αλλά μετά ξεχνιέσαι και τις ξεχνάς.
Έρχονται κάποτε και κάποιες νότες απαισιόδοξες αλλά πώς να σε παρασύρουν ενώ κρατάς πινέλα βουτηγμένα στην ελπίδα;
Υπάρχουν μερικοί εκεί έξω, που κυκλοφορούν με κάτι μεγάλες γομολάστιχες και προσπαθούν να σου σβήσουν τα όνειρα, αλλά πώς να το καταφέρουν όταν είναι σχεδιασμένα με ανεξίτηλο;
Είναι άνθρωποι με γράμματα μικρά αλλά πώς να σε νοιαξει όταν οι δικοί σου γράφονται με Α κεφαλαίο;

Για παράδειγμα η μαμά μου γράφεται με όλα της τα γράμμα κεφαλαία. Αύριο γιορτάζει. Είπα τον αδερφό μου να της πάρουμε ένα λουλούδι. Ένα! Και μοναδικό! Όπως κι εκείνη άλλωστε. Και γω θα της στείλω κάτι με μέιλ.
Αν ξέρατε τη μαμά μου θα καταλαβαίνατε γιατί σκορπάει Άνοιξη σε όλες τις εποχές και πως φέρνει ουράνια τόξα σε όλους τους καιρούς.
Η μαμά μας ξέρει τα πάντα καλύτερα από τον καθένα κι ας μην την ακούμε συχνά.
Έχει και μαγικές ικανότητες! Μπορεί να βρίσκει εύκολα ότι εμείς ψάχνουμε για μέρες!
Η μαμά μας ξαποσταίνει στην ανάσα μας και κρατιέται από τους χτύπους μας.
Αν την ξέρατε, θα βλέπατε στα μάτια της όταν γελά, όλα τα ηλιοβασιλέματα των θαλασσών.

Μην παιδεύεσαι, όσο κι αν ψάξεις σαν τη μαμά μας δε θα βρει πουθενά...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟΥΛΙΤΣΑ!!!!!!!

"Όσο έχω εσένα δε φοβάμαι κανέναν"

"τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα"

2012-05-09T13:21:00.004+03:00

Όταν ήμουν μικρή μου έλεγαν πόση αδυναμία μου είχες. Τι κι αν εγώ ποτέ δεν την αισθάνθηκα, ούτε τους πίστεψα εν τέλει; Δε με ένοιαζε πολύ. Λίγο ίσως μόνο. Τότε που δε με παραδέχτηκες, που δε με θαύμασες, που δεν παινεύτηκες, που αμφισβήτησες. Όχι πως τα είχα ανάγκη, απλά λίγο να έδειχνες ότι χάρηκες.

Δεν έχω παράπονα σου λέω, γιατί ποτέ δε σε πίστεψα. Μόνο τότε που έφτανε η γιορτή μου και ποτέ δε με ευχήθηκες, παρά μόνο πέρσι που και πάλι άλλος σου είπε να το κάνεις! Δε θυμάμαι να είχα ακούσει από τα χείλη σου "χρόνια πολλά" , δεν το έλεγες και εύκολα. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί. Δεν το είχα ανάγκη όμως, όσο περνούσαν τα χρόνια το ήξερα...

Και μερικές φορές συνέχιζαν να μου λένε πόση αδυναμία μου είχες αλλά εγώ δεν απαντούσα. Γιατί ήξερα. Και δε με πείραζε πια αυτό το αθώο ψέμα στα αγαπημένα βλέμματά τους. Να με προστατέψουν ήθελαν. Μην τυχόν και ραγίσω. Μα δε θα άξιζε, το ήξερα από νωρίς.

Πρόσφατα κάποιος αγαπημένος μου είπε ότι πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι. Δεν έψαχνα για ψευδαισθήσεις. Καταλαβαίνω πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν! Δεν είχα και την απαίτηση ούτε και την ανάγκη, απλά το δέχτηκα...

Και συ τώρα έχεις φύγει και δε θα έπρεπε να σου μιλάμε έτσι. Αλλά δες, που τα άφησες όλα πίσω σου θολά και όσα είναι καθαρά μοιάζουν ανερμήνευτα! Και δε νομίζεις πως είναι λίγο άδικο για Εκείνον;

Μα πώς τα έχεις κάνει έτσι;;;;;

ΥΓ: Και για τους πιο ρομαντικούς, συγγνώμη που θα σας το χαλάσω αλλά δεν αναφέρομαι σε κανένα χαζοέρωτα!

Μεταμεσονύκτιες αναμνήσεις

2012-05-08T02:34:00.001+03:00

Ένα μηχανάκι. Λίγος αέρας στα μαλλιά. Οι δείκτες λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Και δρόμοι σχεδόν άδειοι.
Προορισμός, ένας λόφος πράσινος από τη μια μεριά περισσότερο και με θέα το πιο όμορφο ίσως, σημείο της πόλης. Συγκέντρωση μιας μικρής παρέας από τα παλιά. Λίγοι. Μερικά αγόρια με λίγες εμπειρίες παραπάνω που είχαν μείνει ακόμη εκείνα τα παιδιά της τάξης που ήξερα. Λίγο τα γενικά και τα επίκαιρα μας "έκλεψαν" τον χρόνο και ύστερα κάτι νέα. Κάποτε ξεδιπλώθηκαν τα "θυμάσαι;" και έπαιξαν κάτι βίντεο που είχαμε στα κινητά από τις σχολικές στιγμές. Τα γέλια που άρχιζαν και κατέληγαν με τη λέξη "θυμάσαι;" που στο τελείωμά της το βλέμμα χανόταν αφηρημένα στο σκοτάδι.
Θυμάμαι... Όλοι θυμούνται. Ειδικά όταν οι αναμνήσεις έρχονται μετά τις 12.
Και πάλι σκορπίσαμε μετά. Καλή αντάμωση!

Η πολυπόθητη αυριανή Ελλάδα

2012-05-07T16:36:00.002+03:00

Σήμερα είναι η αυριανή μέρα που έλεγαν χθες, ότι θα ξημερώσει στη χώρα. Δεν άλλαξαν πολλά από χθες. Η αγένεια ίδια στους ανθρώπους, οι απαιτήσεις παρόμοιες, τα καφέ γεμάτα και ο κόσμος στις βόλτες. Το μόνο που άλλαξε είναι το θέμα συζήτησης. Σε όλα τα μέρη η ίδια κουβέντα. Οι εκλογές!
Το ΣΥ.ΡΙΖ.Α και οι Χρυσαυγίτες, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, εκείνο το βίντεο με τους Χρυσαυγίτες που φωνάζουν τους δημοσιογράφους να σηκωθούν αλλά χρησιμοποιώντας το λάθος πρόσωπο της προστακτικής(!), η ΔΗΜΑΡ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ.
Ποιοι ψήφισαν και γιατί; Θα έχουμε κυβέρνηση, δε θα έχουμε; Διαφορετικά σενάρια συνεργασίας από τραπέζι σε τραπέζι και ο καθένας Έλληνας έχει μια διαφορετική λύση να προτείνει! Το έχουμε αυτό στο γονίδιο, εν τέλει!

Στα λόγια είμαστε καλοί (και αυτό στο γονίδιο οφείλεται) αλλά στις πράξεις το χάνουμε λιγάκι (αυτό στα μυαλά μας). Θεωρώ πως όποιος έχει το θάρρος να θελήσει κάτι καλύτερο μέσα σε αυτό το χάος, μπορεί να το πιστέψει, μπορεί να παλέψει, και να κατακτήσει στο τέλος. Οι βιαστικές κινήσεις δεν ωφελούν, οι απερισκεψίες δε μας τιμούν και οι κατακρίσεις στο πρόσωπο του απέναντι μόνο καλό δεν κάνουν στη διατήρηση της αξιοπρέπειάς μας.
Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Όλα είναι εμπειρίες, τελικά. Κι αν ο διπλανός δε συμμορφώνεται, κάντο τουλάχιστον εσύ...

ΥΓ: Μη ξεχάσεις να ονειρεύεσαι μέσα σ' αυτό το φαύλο κύκλο που ζεις...

Ανεξήγητο!

2012-05-05T18:29:00.000+03:00

"η μνήμη όπου κι αν την αγγίξεις πονάει"

Γ. Σεφέρης

Δεν εξηγούνται όλα με τη λογική εν τέλει. Ίσως να μην είναι όλος ο κόσμος βασισμένος στα μαθηματικά, τελικά. Ίσως ένα σημείο του να το ξέχασαν οι θετικές επιστήμες. Μερικές φορές δεν μπορείς να δεις τα πράγματα όπως είναι. Και πες μου, πώς να τα αντιμετωπίσεις ενώ παίζουν κρυφτό; Είναι και ο νους που κάποτε θολώνει. Δεν είναι ούτε τη λογική να εμπιστεύεσαι τελικά, κάποτε σε εγκαταλείπει. Και μετά υπάρχει μόνο η βουή. Η ατελείωτη. Τους κοιτούσα σήμερα κι έλεγα πόση βουή να υπάρχει στο κεφάλι τους μαζεμένη εδώ και 3 μήνες; Και πώς να τη σιωπήσεις που κρατάει χρόνια ολόκληρα; Για πόσο ακόμη θα αντηχεί;
Μόνο με γέλιο αντιμετωπίζεται αυτό. Πικρό ίσως στην αρχή και λίγο μετά, όταν τελειώνει. Και παγώνει στο βλέμμα και στα χείλη και στην καρδιά. Αλλά συνηθίζεται κάποτε η ψύχρα, νομίζω. Τόσο, που νομίζεις ότι το μούδιασμα είναι ζεστασιά.
Και όλα μοιάζουν ξένα και λίγο ψέματα, ίσως μάταια μα πιο πολύ άδικα!
Όσο και να το παλέψεις, το ξέρω, σε ξεπερνά!
Ίσως με το χρόνο...... Έτσι δε λένε όλοι;
Και μη νοιάζεσαι! Έτσι δε σου λένε όλοι;

Μα δείτε πόσο τυχεροί είστε! Σήμερα η νύχτα θα 'ναι μεγάλη, αλλά ο ουρανός σας στέλνει το μεγαλύτερο φεγγάρι του!

ΥΓ: Και γω μέσα σε όλα αυτά παλεύω να μη βγω από τη φάση "αναισθησίας" που βρίσκομαι και που τόσο με προστατεύει! Και μάλλον τα καταφέρνω, γιατί αν και πολλά συμβαίνουν εγώ σήμερα είδα κάτι χαμόγελα!

update: ανέβηκα και γω να δω τη σελήνη! Τι όμορφα είναι όλα εκεί πάνω; Μακάρι να σηκώναμε το βλέμμα λίγο πιο συχνά. Ίσως να αισθανόμασταν πόσο μικροί και λίγοι είμαστε!
"σιωπές αγαπημένες της σελήνης"

"And I pray to God he hears you"

Είναι ο καιρός...

2012-05-04T01:02:00.000+03:00

Είναι ο καιρός που έχει πέσει πάνω μου μια ασήκωτη τεμπελίτιδα και αφηρημάδα. Προσπαθώ να δικαιολογηθώ λέγοντας πως συνέβη γιατί μέχρι και το Φεβρουάριο ήμουν πιεσμένη. Τα καταφέρνω μια χαρά και μου δίνω και δίκαιο! Είναι και ο καιρός, λέω μετά...
Έχω παρατήσει σχεδόν καθετί που αφορά τη σχολή εκτός από μια εργασία που πρέπει να τελειώσει άμεσα και το μάθημα που θα διάβαζα από το Πάσχα ακόμη το προγραμματίζω.
Είναι και οι βόλτες μετά. Αυτές που διοργανώνονται με τα ποδήλατα και που όλη η πόλη παρασύρεται και συμμετέχει. Περνάμε δρόμους μυρωδάτους, γεμάτους γιασεμιά και ανοιξιάτικα λουλούδια. Περνάμε δίπλα από το ποτάμι, να κλέβουμε λίγη από τη δροσιά του και ξεχύνόμαστε σε δρόμους μεγάλους σχεδόν ελεύθεροι! Και κάθε Πέμπτη η πόλη αυτή ομορφαίνει κι άλλο...
Είναι και οι άλλες βόλτες με φίλους και συγγενείς. Είναι ο ήλιος, ο ουρανός, τα χρώματα.... Το φεγγάρι; πού το πας;

Είναι μια περίοδος που έχω σταματήσει να οργανώνω τα πράγματα και τον χρόνο, μάλλον γιατί το ξεχνάω. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει αλλά ξεχνάω τόσο εύκολα, τόσο φυσικά! Και το καλύτερο είναι πως δε νιώθω τύψεις όταν οι γύρω μου λένε "καλά το ξέχασες;". Δεν τους έχω μάθει σ' αυτά, βλέπεις. Ωστόσο, στα πιο σημαντικά είμαι συνεπής απλά τα βλέπω όλα σαν εμπειρίες και τα αντιμετωπίζω λίιιιγο πιο χαλαρά.
Είμαι γενικά τελευταία, "αλλού" (ακόμη!), λένε όσοι με ξέρουν και γω λέω πως είναι ο καιρός....:)

Πρώτες βουτιές!

2012-05-02T13:35:00.001+03:00

Όλο κάτι σημειώνω και μετά πάλι χάνομαι σε βόλτες αφηρημένες του μυαλού. Το κύμα τουρτουρίζει σιγανά και ο νους πάλι χάνεται σε στιγμές κουλουριασμένος. Γαλανές βουτιές -κάτι από ένα βλέμμα έχουν. Παιδικά γέλια αντηχούν αντίλαλους χαράς. Θαλασσένιες νότες που σε συντροφεύουν στα παιχνίδια σου.
Και μέσα σε λίγες μέρες θυμήθηκες πως στη ζωή σου υπάρχουν Άνθρωποι με καρδιά μπαχτσέ, όπως λέει ο παππούς.
Και δε μιλάς γιατί άλλοτε ξεχνιέσαι ή τρέχεις και άλλοτε γελάς και χαρίζεις λίγη λάμψη στους γύρω που δεν ξέρουν πως πάνω σου έχει κολλήσει.
Πρώιμες βουτιές, άγουρες αγκαλιές με μια θάλασσα σχεδόν γαλάζια.
Σα να της το ζήτησες, μούδιασε τις ασχήμιες και όλα στα χαμόγελα παρασύρεσαι..

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

"Θάλασσα του πρωϊού και ενέφελου ουρανού

λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη

όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα."

Τα ορθά ελληνικά είναι πολιτισμός!

2012-04-29T13:07:00.000+03:00

"ἡ εὐγένειά τους (των λεξεων) κρέμεται ἀπὸ τὴν τέχνη, μὲ τὴν ὁποίαν τὲς μεταχειρίζεσαι."

Δ. Σολωμός (Διάλογος)

Ελληνικά πολύπλοκα και μουσικά, απλά και περίεργα.
Κανόνες δύσκολοι μα λογικοί, με μαθηματική ακρίβεια
ζωγραφιές σχεδιασμένες.
Μια γλώσσα ματωμένη έσταξε σε ατελείωτα κορμιά κι επιβίωσε.
Βιασμένα τώρα προσπαθούν να μας πείσουν να τα φροντίσουμε.
Και μεις τα παρατάμε σε δρόμους σκοτεινούς και μονοπάτια υγρά και μουχλιασμένα.
Μα εκείνα φεγγοβολούν γαλάζιο και κλέβει ο ουρανός από το χρώμα τους.
Κακοποιημένα σέρνονται, μια δόξα ακόμη αναζητούν και λίγη προσοχή.
Μάχη καθημερινή με μουντές προφορές και ανορθόγραφες συλλαβές,
με λέξεις ξένες.
Μπλέκονται σε σημεία στίξης αδιάφορα και σε συντάξεις ακατανόητες.
Επιτηδευμένα άλλοτε να συγκεντρώνουν ένα νόημα κενό
και πάλι μετά απλοποιημένα να ξεχνούν τα όρια σε στόματα αισχρά.
Γράμματα σαν αριθμοί και συλλαβές σα νότες
μια εξίσωση σε πεντάγραμμο ψάχνει την ομοιοκαταληξία της.
Ελληνικά περήφανα και βασανισμένα, σχεδόν εμπνευσμένα σαν από Μούσες ποιητών!

ΥΓ: Δεν είναι κακό να διορθώνουμε όσα λάθη βλέπουμε ή ακούμε στη γλώσσα μας. Ο ένας με τον άλλον μπορούμε να βοηθηθούμε για να γίνουμε καλύτεροι. Θέληση να υπάρχει.

ΚΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

Δεν είναι έτσι η αγάπη....

2012-04-29T01:33:00.000+03:00

"Κι ίσως τίποτα, αλήθεια, δεν ξέχασες

μα ο γυρισμός πάντα αξίζει περισσότερο

από κάθε μου αγάπη κι αγάπη σου

παλιέ μου φίλε "

Μ. Αναγνωστάκης

Λίγες οι κινήσεις οι κοφτές και οι αβέβαιες. Εκείνα τα αγωνιώδη βλέμματα και τα λόγια τα αληθινά. Δε μιλάμε σήμερα για όσα κρύβουμε στην ψυχή μας και κάποτε αναρωτιέσαι πού πήγε τόση αγάπη. Ανόητες αγάπες ή αληθινές και άντε να τις ξεχωρίσεις έτσι όπως μπερδεύονται οι άχρηστες σιωπές με τα περιττά λόγια σήμερα. Ψεύτικες αγκαλιές που σβήνουν όταν συναντούν τα θέλω. Και είναι πολλά μισά εκεί έξω δίχως λόγο, χωρίς μια καλή δικαιολογία. Συνηθισμένες ατάκες, βαρετές.

Κοριτσάκια που αναζητούν έναν πρίγκιπα και όλο σε βατράχια να πέφτουν. Κάτι δε γίνεται σωστά. Αγοράκια που χάνονται σε παραμύθια ξένα και άλλη ηρωίδα διαλέγουν. Πώς τα κάναμε έτσι, μου λες; Ποιος να μας το έλεγε ότι θα μπλέξουμε κάποτε τα παραμύθια που μας έλεγαν από παιδιά!

Επηρεασμένοι από τις ταινίες και τα ωραία τέλη δε δεχόμαστε τη ζωή, δε συναντάμε τους εαυτούς μας. Πιστεύω στο τέλειο που υπάρχει, πιστεύω και στο μοναδικό! Το τέλειο για τον καθένα μας ξεχωριστά. Το δικό μου τέλειο που για σένα θα είναι ατελές ή και σπασμένο, μα ποιος νοιάζεται στ' αλήθεια;
Έρωτες που αλλάζουν εποχές, λάθη που πηδούν από ηλικία σε ηλικία και καρδιοχτύπια που ποτέ δε μοιάζουν μεταξύ τους. Να λες πως βρήκες τον Έναν και ύστερα να τον χάνεις. Παρηγορείσαι να λες ότι τελικά δεν ήταν αυτός!
Τα "ξέρω" και "δεν ξέρω", παιχνίδια του μυαλού μα δες η καρδιά ξέρει την απάντηση!! Μα γιατί δεν την ακούς;
Και ο αυτοσεβασμός που εκλείπει συχνά. Πώς αλλάζουν όλα στο όνομα του έρωτα; Πώς χάνεις τον εαυτό σου στα χέρια του κάλπικου έρωτα; Σάπιες αγάπες καταδικασμένες κι άλλοτε μονάκριβες, παντοτινές!

Έχουμε ξεχάσει τόσο να μας σεβόμαστε, μας χάνουμε και μας αλλάζουμε για να αρέσουμε όχι εμείς μα ο άλλος που γινόμαστε μετά την αλλαγή. Ο ψεύτικος. Πώς ένα ψέμα να βρει κάτι αληθινό; Και όλο μπερδευόμαστε, συμβιβαζόμαστε λες και μεγαλώσαμε απότομα. Μας προστατεύουμε τάχα από όσους μας πληγώνουν μα μόνοι μας κάνουμε εν τέλει τη ζημιά! Κρυβόμαστε και μεγαλώνουμε καταπιέζοντας έναν εαυτό που κάποιος εκεί έξω, πίσω από τη μάσκα του, ψάχνει...

Αν και νομίζω -και πείτε με πεζή- πως καλύτερα να μην ψάχνεις πολύ. Αυτά έρχονται ούτως ή άλλως. Γιατί να βασανίζεσαι; Έχεις σίγουρα κάτι καλύτερο να κάνεις...

"Χάθηκαμε με τον καιρό

μα είχα τόσα να σου πω"

Άνθισαν!

2012-04-27T14:06:00.004+03:00

"Έστησ' ο έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη"

Δ. Σολωμός

Κοίτα πως άνθισαν όλα τριγύρω. Οι βιαστικές αμυγδαλιές άνθισαν τόσο που έσταξαν ροζ άνθη σε όλη την πόλη. Κάτι άλλα δέντρα απελευθερώνουν μικρά χνούδια και μοιάζει σα να χιονίζει. Λίγο πριν τη Λέσχη έχει ανθίσει και μια "πασχαλίτσα" και το αγιόκλημα. Μπερδεύονται οι ευωδίες τους και απλώνονται στους χώρους εκείνους. Όπου κι αν κοιτάξεις το βλέμμα σου αγγίζει πράσινο! Στο τοπίο αυτό που άλλοτε έμοιαζε μουντό. Πώς ξεχωρίζουν τόσο οι εποχές σε εκείνη την πόλη;
Κάτι τέτοιες στιγμές αναρωτιέμαι πώς γίνεται να μην υπάρχει ένα ρήμα για να δηλώσει ότι ήρθε η άνοιξη. Για όλες τις εποχές επινοήσαμε ένα και για την άνοιξη κανένα. Σα να μη χωράει η τόση ομορφιά μέσα σε μια λέξη.

Αλλάζουν και οι άνθρωποι την Άνοιξη. Πολλοί ερωτεύονται. Τι ανόητοι! Αντί να είναι τώρα ελεύθεροι για να ερωτευτούν τη φύση αυτοί πέφτουν σε όμοιούς τους και ξεχνούν τον ήλιο, τον ουρανό, το λουλούδι, τη θάλασσα. Λες και δεν υπάρχουν άλλες εποχές να "φάνε" τα μούτρα τους!
Άλλοι ξεχνούν. Καλύτερα αυτοί. Δε χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια. Δεν αναλύονται τα λόγια την άνοιξη, είναι κουραστικό! Μόνο οι πράξεις μετράνε τέτοιες μέρες και πιο πολύ τα βλέμματα.

Τώρα και γω δε βιάζομαι, δεν αναλύω, δε μετράω τις στιγμές εκείνες που όλο το χειμώνα υπολόγιζα και όλο σωστές μου έβγαιναν αν και φαίνονταν λαθεμένες. Τέτοιες μέρες τι σημασία έχουν οι αριθμοί και η ακρίβεια των βημάτων;
Τέτοια εποχή είναι πιο ελεύθερος όποιος στ' αλήθεια δε νοιάζεται για τα πολλά!
Είναι η εποχή που εύκολα βλέπουμε τα πράγματα ως είναι!

Καλές βόλτες!

ΥΓ: Μη σκέφτεστε πολύ. Υπάρχουν άλλες 3 εποχές γι' αυτή τη δουλειά :)

"They say be afraid

you're not like the others, futuristic lovers"

Αφηρημένη

2012-04-22T17:56:00.000+03:00

Ήταν λίγο πριν τη Μ. Εβδομάδα που τα παιδιά στη σχολή έλεγαν στην Άλς ότι είναι λίγο "αλλού" και μόνο εν σώματι παρούσα. Ήθελε διακοπές, το ήξερε. Με όσα συνέβησαν τον τελευταίο ατελείωτο καιρό.
Και τώρα οι διακοπές τελείωσαν και είναι ακόμη "αλλού". Δε θυμάται να ήταν συχνά έτσι. Μπορεί να δίνει προσοχή σε λόγια συγκεκριμένων ανθρώπων, σα να σταμάτησε το μυαλό να ακούει των άλλων.
Έχει κάτι φίλους που συχνά είναι "αλλού", τους ζήλευε παλιά για την αναισθησία (να το πω;) αλλά τη νευρίαζαν κι όλας που έπρεπε να επαναλαμβάνει κάθε λέξη! Και να που ήρθε η σειρά της. Και μεταξύ μας, δεν έχει τύψεις... Χάνεται μέσα στις λέξεις τους. Δεν ήταν έτσι η Άλς. Μπορεί να ακούει τι λέει ο ένας και ο άλλος και ο πιο δίπλα και να σκέφτεται άλλα παράλληλα. Αλλά μάλλον ο εγκέφαλος βρίσκεται σε διάλειμμα την εποχή αυτή. Μπορεί να είναι και ένα είδος άμυνας.
Τις προάλλες την ρώτησε η μαμά της τι σκέφτεται, καθώς κοιτούσε στο άπειρο και η απάντησή της ήταν τίποτα. Όχι δεν έλεγε ψέματα. Τίποτα! Ποια; η Άλς!
Είναι όμως και άλλες στιγμές που η Άλς σκέφτεται κάτι. Γενικά αποβάλει, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια τη "βουή του κόσμου" εσωτερική και εξωτερική. Κάπου ανάμεσα στον απόλυτο θόρυβο που υπάρχει μέσα στο κεφάλι της ξαφνικά απλώνεται μια πελώρια σιωπή, λειτρωτική που την πηγαίνει στους δρόμους τους καλούς και μέσα της χαμογελά.
Για να δούμε πως θα τα πάει από αύριο που πρέπει να προσέχει στα μαθήματα ... χμμμ....

"ένα τοπίο όλο όχι και μη"

Δίχως γιατί.

2012-04-21T02:23:00.000+03:00

"Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι -κάποτε ὁλόκληρα ποιήματα-

ποὺ μήτε ἐγὼ δὲν ξέρω τί σημαίνουν. Αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρω
ἀκόμη μὲ κρατάει. Κι ἐσὺ ἔχεις δίκιο νὰ ρωτᾷς."

Γ. Ρίτσος

Οι διαδρομές.
Οι δρόμοι οι κρυφοί
χωμένοι στις πόλεις,
οι συναντήσεις που χαμογελούν.
Βλέμμα που ξαποσταίνει
σε καρδιά γερμένη.
Μια ευχή ζωντάνεψε δειλή,
απελευθερωμένη απ' τα "γιατί" της.

Σε λάθος δρόμους πάλι οδηγείσαι
τους πιο ωραίους.
Αφήνεσαι για λίγο
πέφτουν τα ηνία από τα χέρια
στην καρδιά
ύστερα τα μαζεύεις.
Είναι τα ταξίδια της μουσικής
και κάποιοι στίχοι
κλεμμένοι, θα λεγες, από τα χείλη σου.
Είναι οι θαλασσένιες οι ματιές
που στάζουν πάνω σου ουρανούς
και χαμόγελα.
Είναι μαζεμένα λάθη και σωστά
μα δε σε νοιάζει να διαλέξεις.

Και μ' αρέσει που
Μονάχα έτσι ρώτας δίχως "γιατί"... :)

"Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love"

Διλήμματα

2012-04-20T00:07:00.007+03:00

Όταν βρίσκεσαι κάπου στη μέση. Ξέρεις ότι πρέπει να προστατέψεις το άτομο που σε εμπιστεύεται. Ξέρεις ότι δεν πρέπει να το πεις και πουθενά. Δε μιλάς. Απλά συμβουλεύεις, όσο μπορείς δηλαδή. Η οπτική για συγκεκριμένο πρόσωπο άλλαξε. Δε μπορείς να επέμβεις παραπάνω. Δε σε αφορά. Δε μπορείς να επέμβεις. Θα βγει μια αλήθεια, που θα πληγώσει όμως εκείνον που σε θεωρεί εχέμυθο. Και τρελαίνεσαι να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Σενάρια. Έχω κι εγώ έναν εχέμυθο Άνθρωπο που ίσως μπορεί να βοηθήσει. Είναι να πάρω την απόφαση.
Και ΑΝ ΜΙΛΗΣΩ θα πω πολλά και δεν κάνει. Θα το κάνω όταν το κρίνω σωστό. Ένα βήμα είμαι, μη σου πω μισό.

Με εκνευρίζει η κοροϊδία. Με αηδιάζει η ανηθικότητα. -.-

Κάποτε μου είχαν πει "Αλς, δεν μπορούμε να τους σώσουμε όλους". Ναι, αλλά ας σώσουμε όσους μπορούμε..... Ή μήπως όχι;

ΥΓ: Δεν έχω καμία πρόθεση να απειλήσω. Εξάλλου θα ήταν θρασύδειλο να το κάνω μέσα από ένα ανώνυμο μπλογκ. Και ποιος θα το δει άλλωστε; Ή μήπως το δει; μουαχαχα.. Όχι σοβαρά! Ζητώ τη γνώμη σας, από τα λίγα που μπορεί να καταλάβατε!

update 20/4:
αλλάζω τραγούδι γιατί βρήκα αυτό που μου άρεσε πολύ. Ποίημα μελοποιημένο, το οποίο ερμηνεύει και ο Γκαιφυλλιάς (κλικ), ο Πασχαλιδης (κλικ) , ο Θαλασσινός (κλικ) κ.α., αλλά το παραθέτω όπως το τραγούδησε η παιδική χορωδία. Όπως και να το κάνουμε τα παιδιά ακούγονται πάντα πιο αισιόδοξα. :)

"Θα βρεθούμε ξανά
όταν όλα θα έχουν περάσει
στην Πατρίδα φιλιά
και κουράγιο να πεις, μην ξεχάσει
θα βρεθούμε ξανά
όταν όλοι θα έχουν αλλάξει "

Δεν ξέρω

2012-04-17T15:56:00.007+03:00

Ένα τεράστιο "δεν ξέρω" για όλα. Για όλους. Για μένα. Για τα θέλω. Τα δε θέλω. Και τα πρέπει. Για τα υπόλοιπα κι όσα μείναν μισά.
Ένα "δεν ξέρω" για τον κόσμο εκεί έξω που δεν αλλάζει. Και για όσους προσπαθούν να αλλάξουν, να διαλέξουν, να μη χαθούν.
Ένα αδιάφορο "δεν ξέρω" για τους μικρούς, τους άγνωστους γνώριμους.
"Δεν ξέρω" που πνίγουν το μυαλό και σωπαίνουν τις λέξεις.
Αχάριστες μοιάζουν κάποτε οι σκέψεις και αυτές είναι που μισώ, εγώ που με κόπο προσπάθησα να με μάθω για τα πιο ασήμαντα να αδιαφορώ. Και δες, που δεν μπορώ να τα ξεκαθαρίσω τώρα, να τα χωρίσω σε ομάδες.
Ένα χάος και πολύς θόρυβο μέσα στο κεφάλι μου. Ένα βουητό από "δεν ξέρω", μάταιο ίσως.
Γέμισαν και τα χείλη με ένα σωρό σιωπές.

(Πφ. Μισώ τις αχάριστες αναρτήσεις σαν κι αυτή.)

ΥΓ: ένα "καλό ταξίδι" σε μια από τις μεγαλύτερες φωνές της Ελλάδας!

"στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι"