...είναι πολιτισμός.

"Τι; Πάλι να γυρίσουμε στη βαρετήν Ιθάκη, 

στις μίζερες τις έγνοιες μας και τις φτηνές χαρές μας;" 

Ουράνης
 

Το να πετάς το επικυρωμένο εισιτήριο στο καλάθι αχρήστων είναι πολιτισμός.
Το να μη επιχειρείς στάση ή στάθμευση στη διάβαση είναι πολιτισμός.
Το να μην παρκάρεις στις ράμπες αναπήρων είναι πολιτισμός.
Η τήρηση των ωρών κοινής ησυχίας είναι πολιτισμός. (Κατά τη θερινή περίοδο (1/4-30/9) από 15:00 έως 17:30 και από 23:00. έως 07:00. Κατά τη χειμερινή περίοδο (1/10-31/5) από 15:30 έως 17:30 και από 22:00 έως 07:30.).
Ο στίχος ενός ποιητή γραμμένος στον τοίχο είναι πολιτισμός. (Δίχως ιδεολογικές σφραγίδες).
Η αναμονή στη σειρά σου είναι πολιτισμός.
Το να δεχτεί ο καθηγητής ως σωστές απαντήσεις των μαθητών του κάποιες που δε συμβαδίζουν με τις απόψεις του, αλλά είναι τεκμηριωμένες ορθά, είναι πολιτισμός.
Το να ζητήσεις συγγνώμη είναι πολιτισμός.
Η ησυχία στο μάθημα ή τη βιβλιοθήκη είναι πολιτισμός.
Η συνεργασία είναι πολιτισμός.
Το να ξέρεις να αρνείσαι ευγενικά είναι πολιτισμός.
Το να κατανοείς την άρνηση του άλλου είναι πολιτισμός.
Ο εθελοντισμός είναι πολιτισμός. (Κι ας τον θεωρούν κοροϊδία στις μέρες μας).
Το διακριτικό και έξυπνο φλερτ είναι πολιτισμός. (αρκεί να μη μείνει για πάντα διακριτικό. χαχαχα.).
Η χρήση ποδηλάτου είναι πολιτισμός.
Το να μη μιλάς, μέσα στα ΜΜΜ, με τις ώρες στο κινητό είναι πολιτισμός.
Το να μην κρίνεις τους ανθρώπους από το επάγγελμά τους είναι πολιτισμός.

Πολιτισμός είναι η συνειδητοποίηση ότι σε αυτόν τον κόσμο δε ζούμε μόνοι, δεν περιστρέφονται όλα γύρω μας, υπάρχουν κανόνες που όσο περίεργο κι αν ακούγεται, ισχύουν και για μένα, και για σένα και για όλους. Να σε προλάβω λέγοντας, πως το ότι κάποιοι δεν τους τηρούν δε σε δικαιολογεί να κάνεις το ίδιο ούτε και σε δικαιώνει!

"Take me to the magic of the moment 

On a glory night 

Where the children of tomorrow dream away 

in the wind of change" 

Εδώ είμαστε, Άλς!

"Πρέπει πρῶτα μέ δύναμη νά συλλάβει ὁ νοῦς κι ἔπειτα ἡ καρδιά θερμά νά αἰσθανθεῖ ὅ,τι ὁ νοῦς ἐσυνέλαβε" 

Δ.Σολωμός

Είναι στιγμές που νιώθεις αληθινή αυτοπεποίθηση. Τόση που μάλλον ρέει από την καρδιά και ξεχειλίζει από το βλέμμα σου. Για να πείσεις αρκεί να την τιθασεύσεις, να συγκροτήσεις τη δύναμη της ψυχής σου που σε βοηθάει να σε πιστέψεις και να βρεις τις καλύτερες λέξεις, τις απλές, τις κατανοητές.

Ένας τρόπος να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, λένε οι πολλοί, είναι να τους αντιμετωπίσεις.
Ήταν όμορφο το μάθημα. Το αγάπησα από την αρχή (σχετικό με τη λογοτεχνία, βλέπεις). Ενδιαφέρων και ο καθηγητής, κατανοητός, με απόλυτη μεταδοτικότητα. Ήταν αγχωτικός ο τρόπος οργάνωσης του μαθήματος όμως. Περίεργος και πρωτόγνωρος. Φόβος και σιωπή κυριαρχούσε.
Ήταν εκείνη η ερώτηση όμως κι έπειτα η επόμενη και η άλλη που κάτι άλλαξε μέσα μου και σε μερικούς ακόμη. Ήταν που θύμιζε κάτι από σχολείο το κλίμα και κάτι από την ανώτατη εκπαίδευση. Κάπως έτσι με έσπρωξα να εκφέρω την άποψή μου.
Και ήταν εκείνη η στιγμή η απερίγραπτη, που η λύση του γρίφου ήρθε από σένα Αλς!
"Ακούσατε τη συνάδελφο; Αυτή είναι η απάντηση. Αν δεν την ακούσατε, χάσατε.".
Δεν έχω σκοπό να με παινέψω παρά μόνο να σας πω πως είναι να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου, τους δισταγμούς. Και κάπως έτσι απομυθοποιείς τα πρόσωπα και τα θαυμάζεις. Αυτή την αυστηρή φιγούρα, την απαιτητική, που απ' ό,τι φάνηκε, ξέρει και να επαινεί, τόσο απλά, τόσο ξαφνικά, όταν οι απόψεις είναι ώριμες και δουλεμένες -όσο μπορούν να είναι μέσα σε λίγο μόνο χρόνο επεξεργασίας. Και πιστέψτε με ήταν μαγικό! Γιατί όλες οι απόψεις που ακούγονταν από μέρους μας, σε κάθε ερώτημα έμοιαζαν τόσο πειστικες! Είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ως τώρα 3ωρα που έχω ζήσει στο Πανεπιστήμιο.

Και είναι εκείνη η στιγμή, η παράξενη, που νιώθεις ότι "εδώ είμαστε τελικά!".  Αποχωρεί μόνη της κάθε αμφιβολία. Εδώ είμαστε. Γι' αυτό ακριβώς που πάλεψα 3 χρόνια πριν...
Καλά το πάμε, Άλς, νομίζω! :)


ΥΓ: Και το παραπάνω αποτελεί εφαρμογή του "project" μου: "ανακάλυψε τις ομορφιές στα πιο απλά". :D

"Όλα είναι ίδια αν δε τ' αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας"

Αμφιβολίες

Μανιασμένες αμφιβολίες

μυαλού παιδιαρίσματα ψεύτικα με μια δόση αλήθειας.

Μικρές φυλακές των πιο μεγάλων πραγμάτων.

Σωροί φόβων στοιβαγμένοι στο στήθος,

της ανάσας μυστικές σιωπές.

Αντίμαχες ελπίδων,

αμαρτύρητων επιθυμιών.

Στον κόσμο της αληθοφάνειας

τεχνάσματα φτηνά

σε σκορπισμένους εγωισμούς.

Πρωτόνια φορτισμένα δικαιολογίες

κι άλλοτε ηλεκτρόνια σκυθρωπά.

Πρόσημα αριθμών θετικά, αρνητικά,

ποτέ δε μηδενίζουν.

Λίγο ανομολόγητο "είναι"

στο "φαίνεσθαι" των καιρών...

Λίγα χρόνια πριν ένας αγαπημένος καθηγητής μου είπε πως θα ακούσω πολλές γνώμες μα εγώ θα αποφασίσω την κατάλληλη, αρκεί να είμαι ευχαριστημένη. Ισχύει εν τέλει, και στη ζωή.

Είναι από εκείνες τις Κυριακές που συγχρονισμένα όλη η πόλη σωπαίνει για να ακουστεί μονάχα η βροχή. Οι δρόμοι θυμίζουν κάτι από χειμώνα ή μάλλον δε θυμίζουν τίποτα από άνοιξη. Οι στοές φέρνουν άλλη εποχή στο μυαλό και οι δρόμοι μοιάζουν ξένη ομορφιά.
Τους βαδίζω και σκέφτομαι πόσα ο διάλογος μπορεί να σώσει. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους, είπα στην προηγούμενη ανάρτηση. Και μερικές φορές δε με νοιάζει αλλά όταν πρόκειται για τους Ξεχωριστούς μου η αδιαφορία δε λύνει τις διαφορές, δε φροντίζει τις απορίες!
Τόσα λάθη στο παρελθόν που δεν τα ξέρεις γιατί κανείς από αυτούς που έφυγαν δεν τα συζήτησε μαζί σου. Λάθη δικά σου ή των άλλων, δεν μπορείς ακόμη να καταλάβεις. Αλλά τώρα είσαι εδώ. Μάθε να ρωτάς, να απαντάς. Μην ακούς τους άλλους. Είναι καλές οι συμβουλές, μα να σε επηρεάζουν λίγο, γιατί εσύ ξέρεις περισσότερο από όλους το σωστό!


Κάπως έτσι νιώθω τυχερή, αφού έχω ακόμη Ανθρώπους στη ζωή μου...


Να χαμογελάτε συχνά...

Στο Διδυμάκι.....

"«ἀνεξήγητο 

δὲν καταλαβαίνω τοὺς ἀνθρώπους 

ὅσο καὶ νὰ παίζουν μὲ τὰ χρώματα 

εἶναι ὅλοι τους μαῦροι»."

Γ. Σεφέρης

(Ξέρω πως άλλα είπα στην προηγούμενη ανάρτηση και άλλα θα πω τώρα.)

Δίδυμέ μου, έχεις δίκιο που λες πως φοβάσαι να χαρείς γιατί μπορεί κάτι κακό να ακολουθήσει. Πάντα έρχεται το κλάμα μετά τη χαρά, αδερφέ μου. Είναι νόμος.

Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους!
Και νιώθω ανήμπορη που δεν ξέρω πως να τους βοηθήσω.
Γιατί είναι τόσο περίεργοι οι άνθρωποι, Διδυμάκι μου; Ποιος καημός τους βασανίζει τόσο που δεν μπορούν να τον μοιραστούν; Πώς χάνεται έτσι το χαμόγελο; Πώς μένεις να τους κοιτάζεις αδύναμος και τόσο μικρός μπροστά στο χάος της ψυχής τους; Ένα χάος που οι ίδιοι δεν αναγνωρίζουν, πώς να το παλέψεις εσύ;
Πώς βουλιάζουν μέσα τους και δε σε κοιτάζουν πια στα μάτια; Σε αφήνουν μόνο μέσα σε τόσο κόσμο που δε  χαμογελά, που δε σε καταλαβαίνει.

Φοβάμαι πως δε θα καταλάβω ποτέ τους ανθρώπους. Πώς να βοηθήσεις όταν ούτε οι ίδιοι ξέρουν; Και αυτοί οι λυγμοί που μου πιέζουν το στήθος κι έπειτα το λαίμο, την ανάσα... Είναι που νοιάζομαι ακόμη για τους άλλους. Μα αυτοί δεν είναι άλλοι, είναι οι Λίγοι μου! Και ο πιο μεγάλος φόβος μου είναι ότι υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρω πως να τους βοηθήσω...
Μια αγκαλιά σου θα ήθελα σήμερα Δίδυμέ μου.
Και μετά μου λες ότι δεν επικοινωνούμε μυστικά. Και όταν στο λέω γελάς. Και το μήνυμά σου που ήρθε στα δάκρυά μου; Ψέματα σου είπα ότι δε συμβαίνει τίποτα. Η βραδιά που τόσο περίμενες δεν πρέπει να χαλάσει.
Πόσο μου λείπεις.......

Μικρές διαπιστώσεις

Είμαι σίγουρη πως αυτές οι δυο μέρες που βαδίζουν ήρεμα είναι επειδή είδα στον ύπνο μου τα μάτια της μαμάς μου. Πώς αλλιώς; Αφού βγήκε το πρόγραμμα της εξεταστικής και με βολεύει αρκετά. Οι τηγανίτες μου έχουν επιτυχία. Και το πιο δύσκολο μάθημα (ως τώρα) το καταλαβαίνω και το διαβάζω με λίγο μεράκι παραπάνω!
Είναι τα μικρά, τα καθημερινά που σου φέγγουν τον κόσμο. Ακόμη και τώρα που είναι γκρίζος, που δε θυμίζει άνοιξη. Μάλλον ο κόσμος θα αργήσει να μυρίσει άνοιξη ξανά.

--Είναι αυτή η ηρεμία που νιώθω μέσα μου τελευταία ανά διαστήματα. Σα μια κάποια ανακωχή με όλους εκεί έξω, ακόμη κι αν κάποιοι συνεχίζουν να με μάχονται. Όχι παράδοση, ούτε παραίτηση. Αρχίζω να δέχομαι και να κατανοώ ότι οι άνθρωποι έχουν τα προβλήματά τους, τις εμπειρίες τους και αυτή την άτιμη χημεία που μερικές φορές δεν ταιριάζει με τη δική σου. Μάταια θα προσπαθήσεις να κολλήσεις, μάταιο και αν θελήσεις να επιτεθείς!
--Τώρα εν τέλει, νομίζω πως καταλαβαίνω ότι οι φίλοι μένουν φίλοι (κάποιοι φεύγουν. δεν ξέρω το γιατί. δε θα το μάθω.) μα οι δεσμοί χαλαρώνουν κι άλλοτε σφίγγουν ανάλογα με τη διάθεση και ίσως τον καιρό που περνάει. Και πώς να τους αδικήσεις τους ανθρώπους για τη συμπεριφορά τους αφού είσαι ένας από αυτούς; Είναι από τα ανεξήγητα της ζωής αυτής. Συχνά με κουράζει....
--Έπειτα, ένιωσα ότι κάποτε ερμήνευσα λάθος τους γύρω, γι' αυτό αποφάσισα να σταματήσω τις εις βάθος ερμηνείες. Είναι μόνο για τη λογοτεχνία χρήσιμες. Μα κι εκεί όσο αναλύεις εξατμίζεται το μυστήριο, έτσι και με τους ανθρώπους. Είτε η ερμηνεία είναι καλή είτε όχι το αποτέλεσμα είναι αμφιβολία. Ίσως καλύτερα να παίρνεις από τον καθένα ό,τι σου δίνει, αφού πρώτα δεις αν σου "ταιριάζει". Και προς Θεού, μη φοβηθείς να απορρίψεις!

Νιώθω πως μπορεί οι λεπτομέρειες να κάνουν τη διαφορά αλλά αν τις αναλύσεις υπερβολικά θα σου κάνουν διάφορα!
Όλοι έχουμε έρθει για ένα σκοπό και ό,τι κάνει ο καθένας για την ψυχή του το κάνει!

Σας φιλώ! Και σε παρακαλώ, κάνε μου τη χάρη να βρεις μέσα στα μικρά την ομορφιά!
Θα προσπαθήσω και γω!

ΥΓ: Ίσως κάπου στα παραπάνω να διακρίνατε λίγες στάλες θλίψης. Μα όπως και να 'χει ορισμένα πράγματα στη ζωή δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε και ένα από αυτά είναι οι άνθρωποι. Οι τόσο ανεξήγητοι Εμείς!

 
"Oh written in the stars
A million miles away
A message to the main
Ooooh
Seasons come and go
But I will never change
And I'm on my way"

Σταθερά επιταχυνόμενος χρόνος...

Άρχισαν και οι Πανελλαδικές. Και λες, Άλς, το έχω περάσει κι εγώ. Χαμογελάς που τα θυμάμαι όλα σχεδόν αψεγάδιαστα κι αγαπημένα. Και είσαι τώρα εδώ. Πάνω από κάτι βιβλία που δεν καταλαβαίνεις αλλά για να το επέλεξες δε θα έχεις κάνει λάθος! Και κοιτάζεις αυτή την πόλη που σου μοιάζει τελικά κάπου. Τα βήματά σου στους δρόμους της, το βλέμμα σου στις ομορφιές της, οι ανάσες σου στις εποχές της. Να τις "χορτάσεις". Γιατί λες, κοίτα ήρθαν πάλι οι Πανελλαδικές και συ σε λίγο φεύγεις από εδώ. Τόσο γρήγορα. Άφταστος ο χρόνος! Μπερδεμένος με γέλια, μπλεγμένος στις αγωνίες. Καραδοκεί η επιτάχυνση στη γωνία...
Έλα, γύρνα πάλι τα μάτια στο βιβλίο, μήπως μπορέσεις να καταλάβεις κάτι από τον Αριστοφάνη, γιατί κάθε στιγμή είσαι μπροστά σε άλλες εμπειρίες...

Κάποτε με βλέπω να απομακρύνομαι από τα όνειρά μου.
Άλλοτε να κινούμε αφηρημένα.
Είναι όλα εμπειρίες.
Είναι κάτι μάτια που χαμογελώ αληθινά, χαμένη μέσα τους.
Είναι ένας άνθρωπος που μου θυμίζει κάτι από θάλασσα.
Υπάρχει κι άλλος ένας που μοιάζει στα φεγγάρια τα καλοκαιρινά.
Υπάρχουν νύχτες μοναξιάς μέσα σε κόσμο.
Έχω μετρήσει μερικές αγκαλιές που αντάλλαξα.
Θυμάμαι καιρό και κάτι βλέμματα.
Κάποτε κρύβω τα δάκρυα για να στηρίξω Εκείνους.
Υπάρχουν ίσως, τελικά, στόχοι που δεν πραγματοποιούνται.
Υπάρχουν κάποιοι που νομίζουν ότι οι άνθρωποι αλλάζουν, μα θα απογοητευτούν.
Είναι κάποιοι που φύτεψαν τα σκοτάδια όλων των νυχτών μέσα τους.
Είναι ένας Άνθρωπος που μπορώ να εμπιστευτώ περισσότερο από άλλους.
Κάποτε αμφιβάλλω για όσα γίνονται για κάποιο λόγο.
Στιγμές αγαπώ τη σιωπή.
Είναι κάτι χαμόγελα αυθόρμητα. Τα πιο όμορφα.
Μπορούν τα βράδια δίχως αστέρια να είναι μαγικά.
Κάποτε ίσως συμβιβαστούμε.
Κάποτε ίσως ρισκάρουμε. Τα πάντα.
Στιγμές η απογοήτευση νικά και μετά η αδράνεια.
Υπάρχει ο νόμος της ώθησης όσο υπάρχει πίστη.
Είναι κάποιοι που ξέρουν να αγαπούν τους άλλους ή τον εαυτό τους πιο πολύ.
Είναι αυτή η αξιοπρέπεια σε κάποιους, που αλλάζει ανάλογα με τους καιρούς.
Υπάρχουν σκέψεις που δεν ταιριάζουν με τις λέξεις.
Κάποτε μοιάζουν μεταξύ τους οι στιγμές και ποτέ δεν είναι ίδιες.
Είναι που ο χρόνος δεν γιατρεύει απλά ναρκώνει.
Είναι φορές που μόνο όταν γράψω μπορώ να ηρεμήσω. Κι άλλες εξαντλούμαι.
Υπάρχουν τρόποι να μη δυσκολεύουμε τη ζωή μας.
Είναι τα δεδομένα που χάνονται συχνά στα αζήτητα.
Υπάρχουν στίχοι που αντανακλούν πρόσωπα. Κάποτε και στιγμές.
Είναι λίγοι που διαβάζουν στο βλέμμα του "φαίνεσθαι" το "είναι" μου.
Είναι δρόμοι λαθεμένοι για πολλούς μα καμιά φορά τους ακολουθώ.
Υπάρχουν κάτι "πιστεύω" μου που πολλοί δεν τα πιστεύουν και δε με νοιάζει.
Είναι κάτι "πρέπει" τους που δεν καταλαβαίνω.
Είναι στιγμές που δε με νοιάζει χωρίς να ξέρω το γιατί. Δεν το αναζητώ.
Κάποτε χάνομαι σε αοριστίες κυνηγώντας τα συγκεκριμένα.
Κάποτε όλα είναι φανερά χωρίς ποτέ μας να τα πούμε.
Υπάρχει πάντοτε λίγη ομορφιά σε όλη την ασχήμια που σε πολεμά κατά καιρούς.


ΥΓ: Καλές επιτυχίες σε όσους δίνουν Πανελλαδικές από αύριο! Καλή δύναμη!!! Είναι ωραία εμπειρία κατα τ' άλλα!

Υπομονή

Όρκοι ματιασμένοι προς το παρόν. Ενα παρόν λειψό και μόνο, σκέτο και μερικές φορές λίγο άγευστο με μερικές κουταλιές απουσίας παραπάνω.
Και μια ζωή που όλο απλώνει και δεν ξέρεις που θα σε φέρει (αν σε φέρει ή με φέρει).
Σιωπηλή πίστη.
Είναι που έχω και τόσα να πω, μικρά, καθημερινά ή πιο σημαντικά, σκέψεις και λέξεις κάποτε εύκολα σου μοίραζα. Τώρα σιγά σιγά όλα μούδιασαν μέσα και έξω. Ίσως να έχουν και μια τάση προς την αλλαγή. Ίσως να μη ξέρω και τι να ρωτήσω μετά.
Δε με νοιάζει και με πείθω
Λίγο πιο καθαρός ορίζοντας, σε κάποιες γωνιές μονάχα τον θολώνουν ξεχασμένα "γιατί".
Μα δε νοιάζομαι, μη νοιάζεσαι και συ. Θα νοιαστούμε όταν θα έρθει...
Υπομονή, Καληνύχτα!

Ένα όνομα χίλιες λέξεις!

Όταν ακούσατε το όνομα του νέου πρωθυπουργού δεν αναρωτηθήκατε "ποιος μας κάνει πλάκα;".
Και για όσους δεν το έχουν μάθει ακόμη το όνομα αυτού Παναγιώτης Πικραμένος! Εστιάζουμε στο επίθετο, παρακαλώ.
Ατιμούτσικα, ξέρω γιατί τα κάνετε όλα αυτά! Σου λέει, αφού δεν έδωσαν αυτοδυναμία σε κανένα κόμμα σημαίνει πως δεν τους εκφράζουμε. Τώρα όμως δεν μπορούν να μας φέρουν αντιρρήσεις! Το επίθετο του κ. Πικραμένου εκφράζει νομίζω, τον κάθε Έλληνα ξεχωριστά και όλους μαζί επίσης!

Σας ευχαριστούμε που μας σκεφτήκατε!

Α! μην ξεχάσω. Στις 17/6 οι εκλογές! Η τομή της εξεταστικής!
Να πω τη μαμά να σβήσουμε κεράκια φέτος που θα είμαι! 5-6 μέρες μπροστά, 5-6 πίσω, από καθόλου, καλά θα είναι!


ΥΓ1: Δεν τον ξέρω τον κύριο πάντως, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων!
ΥΓ2: Δείτε τη φωτογραφία:
y(x)= 2x  όπου y= ουτοπία, x= βήματα 


Και αυτό το όμορφο παλιό τραγουδάκι τους στίχους του οποίου δεν καταλαβαίνω απόλυτα αλλά ακούγεται αισιόδοξο!